Papatya

O, hep bir başkasını sevdi,

Kırda açan narin bir papatyayı.

Rüzgâra bile incinen,

Sessizliğine saklanan bir dünyayı.

Bir tek yaprağını koparamadı,

Güzelliğine kıymaya kıyamadı.

Günlerce uzaktan seyretti onu,

Bahar kokusunu içine doldurdu.

Bazen parmakları değdi beyazına,

Bir ürperti düştü yüreğinin yanına.

Ama biliyordu, onunla olamazdı,

Papatya hiç onun olmayacaktı.

Yine de başka çiçekler kopardı,

Gül kokusunu içine doldurdu.

Dikenlerini elleriyle kırdı,

Kırmızı güller avucunda soldu.

Güller ona değdi, o güllere değdi,

Ama kalbi yine de boş kaldı.

Çünkü hiçbir gül papatya değildi,

Hiçbir sevda onun sevdası olmadı.

Ekaterina Skar / Edebiyat Gazetesi / Ekim 2026 / Sayı 45