Budandıkça Derinleşmek

Görkemli bir meşe ağacı düşünün... Dört bir yana yayılmış upuzun, kalabalık dallara sahiptir. Ancak büyük bir fırtına koptuğunda, o övündüğü dalların çokluğu yüzünden bir o tarafa bir bu tarafa savrulmaya başlar. Rüzgâr estikçe köklerden gıcırtılar yükselir; ha yıkıldı, ha yıkılacak bir çaresizlik içindedir. Ağaç, direnebildiği kadar direnir ama ona yardım eden kimse yoktur. Peki, o kadar imkân sunan, her yere kontrolsüzce yayılmış dalları, ağacı diplerinden sökülmekten kurtarabilir mi? Hayır. Aksine, farkında olmadan rüzgâra ve fırtınaya mukavemeti zorlaştırır, yıkıma destek olurlar.

Oysa meşe ağacının dallarını budadığınızda, ağaç enerjisini dışarıya boş yere harcamak yerine merkeze yönlendirir. Kollarını kaybederken köklerini toprağın ta derinlerine işler; yere çok daha güçlü tutunur. Gövdesi kalınlaşır ve doğaya karşı mağrur bir duruş kazanır. Zamanla kollarının kuvveti ve topraktan aldığı o derin enerji, kısa sürede daha gür ve sağlıklı dallar vermesini sağlar. Budanmak, arınmak ve sadeleşmek; doğada olduğu gibi insanda da daha güçlü bir hayatta kalma arzusu ve köklü bir güç oluşturur.

Eksilerek çoğalmak, biz insanları da tıpkı o meşe ağacı gibi dirençli kılar. Hayatında sana yük olanlardan, yoluna engel çıkaranlardan kurtulduğun ve boşa harcadığın zamanı kendi hedeflerin ile düşüncelerin doğrultusunda kullanmaya başladığın an önün açılır. Üretmeye, kendi özüne dönmeye devam edersin. Üretmenin getirdiği o hazzı tattıkça daha çok yazacak, üretecek ve gerçekten değer verdiklerine zaman ayıracaksın.

Bu durum, dingin bir göle taş atmak gibidir. Dalganın etkisiyle halkalar genişleyecek, yenileri oluşacak; böylece sadece kendin için değil, başkaları için de bir yol, bir çığır açmış olacaksın. Üreten yüz de ruh da daima mutludur. Bu mutluluk, kelebek etkisiyle hayal ettiğinden çok daha fazla kişiye değer katacak; yeni ufuklar açacaktır.

Ya sadeleşmeseydin, dallarını budamasaydın ne olacaktı?

Sürekli bir yük taşıyacak, rüzgârda savrulacaktın. İnsanları mutlu etmek veya kendini kanıtlamak için bir ömür uğraşacak ama istediğin hiçbir şeye ulaşamayacaktın. Boşa harcanmış kocaman bir ömrün ardından, hayatında bir sürü "keşke" birikecek fakat hiçbiri işe yaramayacaktı. Fırtına koptuğunda ise çevrendekiler seni yalnız bırakacak, her şey için çok geç olacaktı.

Budanmak, yüklerden arınmak ve sadeleşmek her daim iyidir. İnsanı hafifletir, köklerini derinleştirir ve hayata karşı yıkılmaz bir değer katar.

Hüseyin Otsay / Edebiyat Gazetesi / Eylül 2026 / Sayı 44