Kuşlar Getiriyor Bana Hislerini

Kuşlar getiriyor bana hislerini demiştin.

Getiriyorlar mı sahiden?

Göğsüme takılan kırlangıç çığlığının

adının sen olduğunu.

Kanatlarında kırık bir telaş,

dilime dolanmış bir susmakla

kulaklarına eğildiler mi?

Söylediler mi, içimde bir şeyin

durmadan sana doğru uçtuğunu?

Kuşlar getiriyor bana hislerini demiştin.

O zaman biliyorsun

adının yadımda hiç eskimediğini,

kalbimde, taa şuramda

yerinden kımıldamadığını.

Biliyorsun

ayrılığın ölümden elli dirhem fazla geldiğini.

Kuşlar getiriyor bana hislerini demiştin.

Fısıldıyorlar mı kulaklarına,

yer yerinden oynasa da

göğüs kafesimden bir milim kaymadığını;

yahut ne kadar sahici bir sevdayla

tutulduğumu o ok gibi kirpiklerine?

Kuşlar getiriyor bana hislerini demiştin.

Söylemedin mi onlara?

Bana da uğrasalardı keşke.

Bir sesini bıraksalardı eşiğe,

ya da ardından bir yel esseydi,

getirseydi kokunu yüreğime.

Kuşlar getiriyor bana hislerini demiştin.

Kırk kere tembihlemiştim oysa kuşlara:

sinesini yuva diye bildiğim,

sinesine yuva diyebildiğim

sevdiğimi getirin bana diye.

  

Naciye Akşit / Edebiyat Gazetesi / Temmuz 2026 / Sayı 42