Ey Yâr

Kârânî yandı da söndü;

Yanılsamalarından bir tek gerçek seni gördü.

Gönlüm harâbede kaldı,

Bir bakışınla gülistânı ördü.

Sensiz felek neyleyip

Mihnet-i aşk ile serzâr olur?

Her lahza adını andıkça dil,

Firkatinle bîkarâr olur.

Gamzende kevser içen

Bülbül-i aşk ağlar perîşan;

Sâye-i zülfün olur her gece

Rûhumda bir feryâdân.

Gittin, Cemâlin süzülüp aktı

Hayâl-i gözlerimden;

Bir âh düşer her gece

Hânumân-ı sözlerimden.

Mihr-i visâlinle yanar hâlâ

Gönül denizlerim;

Sensiz bahâr olmaz,

Sensiz yaz kışa döner.

Solmuş gülde hep hazân izlerim.

Ey yâr! Vefâ kimde kaldı?

Sen giden, ben bekleyen…

Zamanın gerdâbında yitik bir âşık

Sâde ben.

Faruk Karapınar / Edebiyat Gazetesi / Mart 2026 / Sayı 38